„Wydaje
mi się, że jest to często „polski syndrom” (…) spowodowany
wieloma czynnikami, m.in. wychowaniem, z którego pewne grupy
świadomie i na siłę usunęły wszelkie wzmianki i informacje o
najnaturalniejszej rzeczy na świecie – miłości fizycznej i
radości z niej czerpanej. W ogóle wydaje mi się z listów, które
otrzymuję z Polski, że przez wiele lat wpajano Wam, że odczuwanie
jakiejkolwiek radości jest przestępstwem. Ale miarka się przebrała
i uważam, że nadszedł czas, aby każdy sam, indywidualnie wybrał
to, co mu odpowiada”.
Nie
jest to wypowiedź z tego roku, sprzed roku ani nawet sprzed paru
lat. To głos pewnej Szwedki odpisującej na listy czytelników
„Cats”, pochodzący z 1990 roku. Przykra refleksja po ponad 30
latach – ów czas nie tylko nie nadszedł, ale wręcz zaczęliśmy
się cofać w rozwoju.
