"W poszukiwaniu Matki Drzew. Dowody na inteligencję lasu" Suzanne Simard

„... jesteśmy związani z ziemią – z drzewami, zwierzętami, glebą i wodą – tak samo jak ze sobą nawzajem. Mamy więc obowiązek dbać o te więzi, o te zasoby: zapewnić przetrwanie ekosystemów dla przyszłych pokoleń, ale też z szacunku dla tych, którzy byli przed nami. Powinniśmy stąpać ostrożnie, biorąc od natury tylko te skarby, które są nam niezbędne, i zawsze dawać coś w zamian. Nauczyć się pokory i tolerancji, wszyscy bowiem razem kroczymy w wielkim kręgu życia”.

"Sekretne życie drzew" Peter Wohlleben

 „Początek prześladowań wygląda całkiem niewinnie – oto sójka zagrzebuje bukowy orzeszek u stóp potężnego dębu. Ptak zakłada mnóstwo takich spiżarni, więc nikt bukwi nie niepokoi i może na wiosnę wykiełkować. Bardzo powoli rośnie sobie po cichutku przez wiele dziesiątków lat. (…) Jednak to, co nad ziemią wygląda idyllicznie, pod ziemią okazuje się początkiem walki na śmierć i życie.”

"Climax. Punkt kulminacyjny" Thomas B. Reverdy

„Jednym z paradoksów Arktyki jest to, że w najzimniejszym miejscu planety ocieplenie klimatu jest najlepiej widoczne” – pisze Anders. W Arktyce ocieplenie następuje dwa razy szybciej niż gdzie indziej. W ciągu stu lat temperatura wzrosła już od czterech do siedmiu Celsjusza”.

"Willa, dziewczyna z Mrocznej Jamy" Robert Beatty

„My jesteśmy głosem drzew i słowami wilków. Jesteśmy siłą, która wynosi ptaki w niebiosa, i magią, która przemienia słońce w życie. Jesteśmy brakującymi częściami, niewidzialnym, tym, co pomiędzy. Za życia i po śmierci jesteśmy duszą lasu, w takiej formie, w jakiej to niezbędne”.

"Willa, dziewczyna z lasu" Robert Beatty

Dziś na szybko, bo pędzę oglądać kolejne odcinki "Wiedźmina". Zostawiam Wam króciutką recenzję (czy może bardziej relację) z lektury książki, która skradła mi serce. Niedługo będę mieć okazję czytać drugą część, czego nie mogę się już doczekać. Miłego weekendu wszystkim, wracam do Henia ;)

"Mężczyźni, którzy nienawidzą wilków" Lars Lenth (recenzja przedpremierowa)

Chciałam przeczytać tę książkę, kiedy tylko mój wzrok padł na jej okładkę. Wilki, konflikt między obrońcami zwierząt a myśliwymi i całą resztą wrogo nastawioną do fauny. Czułam, że będzie to lektura pełna emocji, bynajmniej nie dlatego, że to kryminał. Tak, mamy  tu zwłoki (a raczej to, co z nich zostało po uczcie drapieżników), jednak nie trup i nie śledztwo są najważniejszym elementem "Mężczyzn, którzy nienawidzą wilków".

Hydrolat z róży - bułgarski

Hydrolat z róży to moje ostatnie odkrycie i, nie przesadzając, miłość od pierwszego wejrzenia, a raczej użycia. Mogę się podpisać pod każdą reklamą tegoż - ja, Ken.G, powiadam, że warto go kupić. Nikt mi nie płaci za reklamę, co więcej, sama musiałam go zamówić i zrobić przelew, ale jest wart każdej wydanej złotówki. Naprawdę nie wiem dlaczego tak długo zwlekałam z przekonaniem się, czemu jest taki sławny. Teraz już wiem.

Nie lubię uogólnień typu "każdy" i "wszyscy", ale chyba mogę zaryzykować, że zapach róży zna każdy. Jeśli chodzi o mnie, mój nos stanowczo stwierdza, że czymię w ręku produkt, który pachnie nie kwiatem róży, a... konfiturą różaną. Taką do pączków. Rozanielam się za każdym razem, kiedy go czuję. Z tego, co czytałam, niektórym użytkowni(cz)kom przeszkadza jego intensywność. Czy ja wiem... Mnie przy nim ślinianki pracują tak, że łojesu!

Dopiero zaczynam zabawę z tego typu produktami, ale po zupełnie neutralnym w odczuciu hydrolacie z kwiatów pomarańczy gorzkiej (neroli) i drugim, z jagodliny (ylang ylang), następnie po wykręcającym nos hydrolacie szałwiowym wreszcie trafiłam na taki, który nie tylko nie śmierdzi, ale cudnie pachnie. I nie ściąga skóry - błyskawicznie nawilża, rozpromienia i wygładza. Mogłabym spokojnie nie nakładać niczego po potraktowaniu się nim, w odróżnieniu od wcześniej używanych hydrolatów, po których musiałam cisnąć ku lodówce, żeby sięgnąć po jakiś olej.

Podsumowując, hydrolat z róży jest prze-bos-ki! Kupiłam go za niecałe 12 zł (200 ml) i już wiem, że będę kupować jeszcze wielokrotnie. Żadnych koncernowych toników - tylko on.

*Fotki z sieci

Pierwsze spotkanie z henną (Khadi)

Notka przekopiowana z Pazurka, aby o alternatywnej metodzie farbowania włosów mogło przeczytać więcej ludzi niż tylko moi znajomi ;) Będę tak robić raz na jakiś czas - ewentualnie w drugą stronę, czyli przekierowując notki z Kuferka na blog prywatny.

Uwaga, bedzie notka kosmetyczna! A raczej komiks. Nie mogłam się doczekać i rozpakowałam hennę. Popychana lenistwem, chciałam uporać się z tym przed sprzątaniem łazienki (jak się okazało, bardzo słusznie, bo utytłałam absolutnie wszystko). Uprasza się o niezwracanie uwagi na jakość zdjęć.

Muszę pochwalić Pocztę Polską. Zamawiałam to w Nowy Rok, kiedy normalni ludzie powinni - niczym niedźwiedzie w barłogach - spać w domach ciężkim snem człowieka na wielkim kacu, a przyszło w piątek. Jestem pod wrażeniem, bo spodziewałam się paczki najwcześniej w poniedziałek.

Śmierdziało jeszcze gorzej niż wyglądało. Chemiczne farby jadą amoniakiem, więc też średnio przyjemnie, ale zapach tego czegoś przypominał ni to skoszoną trawę, ni to szpinak. W każdym razie coś świeżo pożartego przez krowę i zaraz przez nią zwymiotowanego.

Konsystencja wyszła mi w miarę dobra (z naciskiem na "w miarę"), ale masa szybko zastygała, zaczęła się źle rozprowadzać i końcem końców zostałam z zielonymi rękami.

"Matko, smaruję się kupą! Krowią kupą!"

Dwie godziny później... Miałam wrażenie, że  włosy mam sklejone grubą warstwą błota i piasku. O dziwo, rozczesałam się, nie wytargując... nie wytargiwając... bez wyrwania sobie połowy włosów. Za to posypał mi się z głowy malowniczy zielony łupież. W łóżku musiałam spać przy samej ścianie, nie dostałam buzi ani pozwolenia na przytulenie się. Sierściuch też dobitnie pokazał, że zapach go nie zachwyca. Zazwyczaj śpi przodem lub tyłem do mnie, z głową na tej samej poduszce. Dziś obudziłam się, mając jej zad centralnie nad głową. Łebek miała wciśnięty w róg ściany, tak daleko ode mnie, jak to tylko możliwe. Zrozumiałam aluzję i poszłam się umyć.

Podsumowując: włosy są miękkie, błyszczące i mam wrażenie, że trochę grubsze. Wydaje się, że złapało w miarę równo i włosy są ładnie brązowe. Ale ten smród... Jest niesamowity! Naprawdę zbiera mnie na wymioty. Rano włosy pachniały jak bardzo stara, stęchła, zepsuta herbata albo siano, które długo leżało na łące i zdążyło kilka razy zmoknąć. Po spacerze do kina i ocenie koloru w świetle dziennym stwierdzę, czy było warto. Na chwilę obecną nie jestem tego pewna. Póki co, siedzę i śmierdzę.

Organiczny olej ze słonecznika

Jeśli chodzi o moją skórę, po prostu nie ma wad. Jest leciutki, rozprowadza się przyjemnie, wchłania bardzo szybko, nawilża cudnie, a do tego pachnie... Matko, jak on pachnie! Rozkochuję się w nim tym bardziej, im chłodniej robi się za oknem (z małopolska - na polu). Czy jakiś inny kwiat kojarzy się z upalnym latem bardziej niż słonecznik? Na pewno nie mnie, dziecku wsi.

Olej ze słonecznika, jak sama nazwa wskazuje, pachnie świeżym, dojrzałym słonecznikiem. Tak dojrzałym, że przy aplikacji pod powieki wpycha mi się wspomnienie nasłonecznionego pola obsianego kwieciem, na którego widok aż chce się uśmiechnąć.
.

Pokochałam go od pierwszego użycia. Wybrałam wersję organiczną, najbardziej surową i bardzo ją sobie chwalę. W tym samym czasie kupiłam też słynny olej z nasion malin, który również jest dobry (ba! nawet bardzo dobry), ale kosztuje więcej, a zapach ma średni. Idzie się przyzwyczaić, ale w sumie po co, skoro pod ręką mam JEGO. Zdetronizował króla i to jego używam najczęściej.

Kiedy go czuję, zaczynają mi pracować ślinianki. Pachnie jadalnie, niemiłosiernie kusząco - zwłaszcza dla kogoś, kto uwielbia nasiona słonecznika, i tak jak ja w lecie łazi z charakterystycznymi śladami na palcach (bo ciężko je doszorować). Ale warto.

Będę go kupować wciąż i wciąż, bo ma same plusy. Można dostać go w cenie ok. 4,60 zł za 30 ml, działa lepiej niż drogi krem, no i ten zapach upalnego sierpnia... Polecam każdemu - zresztą nadaje się do wszystkich typów skóry (ze szczególnym uwzględnieniem tłustej i mieszanej), więc spokojnie można go przetestować, choćby z czystej ciekawości. Nie będziecie żałować.

*fotki z sieci

Organiczny olej rycynowy

Kupiłam go, bo wyczytałam, że to najbardziej błyszczący ze wszystkich olejów, przez co można go wykorzystać do, nomen omen, błyszczyków. A skoro już olejuję włosy, smaruję twarz olejami, a nie kremem, czemu by nie pójść dalej i nie zacząć samodzielnie majstrować sobie kosmetyków? Wyszorowałam zatem opakowanie po błyszczyku, zakupiłam olej rycynowy w wersji organicznej, sporządziłam miksturę (50/50, olej rycynowy i olej z pestek moreli) i mam.

 I nie lubię. Jest obrzydliwie lepki - po poznaniu leciutkiego i wodnistego oleju z pestek moreli czy nasion słonecznika ten w niemiły sposób przypomniał mi, że mam do czynienia z o-l-e-j-e-m. Jest dokładnie taki, jak wyobrażałam sobie olej kosmetyczny, będąc całkowitym laikiem. Źle mi się go rozprowadza, a do tego śmierdzi.

Przy używaniu błyszczyku sporządzonego na jego bazie czuję dyskomfort, więc robię to tylko po to, żeby go zużyć. Bo co z tego, że usta się błyszczą, skoro mi capi pod samym nosem? Zatem wiadomo, że nie zrobię sobie drugiego błyszczyku z tym olejem (zwłaszcza, że satysfakcjonujący połysk na ustach daje mi mieszanka oleju kokosowego i masła shea z kroplą oleju z awokado - a do tego jak nawilża...). Ale...

Kilka dni temu wyjęłam go z lodówki z kwaśną miną i, nie mając pomysłu, jak sprawić, by pełna buteleczka stała się pusta (pomijając opcję nieekonomicznego wylania zawartości do zlewu czy wypicia - nie mam, na szczęście, problemów z zaparciami), nałożyłam go na włosy. Połaziłam nieco z polepionymi, poszłam się umyć, a potem... zachwyt! Po żadnym oleju włosy nie były tak błyszczące, gładkie, śliskie w dotyku. Nawet po Amli. Z marszu odszczekałam wszystkie niemiłe słowa pod adresem oleju rycynowego, włącznie z tym, że już w życiu go nie kupię. Bo kupię, a i owszem. Raz na 2 tygodnie mogę trochę pośmierdzieć - dla takiego efektu warto.

Cena: kupiłam go w sieci za ok. 5,40 zł/30 ml, ale pewnie można znaleźć go gdzieś jeszcze taniej.

*Fotki z sieci

Już jest!

Z przyjemnością przedstawiam Wam nowe dziecko Internetu (bynajmniej nie dziecko neo) - Crueltyfree.info. To projekt aplikacji mającej na celu ułatwienie wyboru osobom pragnącym kupować kosmetyki nietestowane na zwierzętach. Nie jest łatwo poruszać się w gąszczu informacji i rozróżniać producentów zainteresowanych poszukiwaniem alternatywnych metod testów od tych, którzy nie zajmują sobie uwagi losem zwierząt. Aplikację stworzono właśnie dla tych ludzi - dla miłośników naszych braci mniejszych.

KLIKAMY TUTAJ :)

Powstawała kilka miesięcy z inicjatywy pewnego młodego informatyka chcącego sprawić przyjemność swojej żonie. To jego dzieło, jego krew i pot ;) Później zaczęła się rozrastać, a do projektu dołączały kolejne osoby, które zdecydowały się poświęcić swój czas na jego udoskonalanie. Tym samym stworzyły całkiem zgrany zespół :) Strona jest bardzo świeża, wręcz zielona (królik potwierdza), ale już teraz posiada imponującą bazę produktów, żmudnie wprowadzanych przez każdego z ochotników - zupełnie bezinteresownie. Owa baza cały czas się rozrasta, ba!, każdy może zaangażować się w jej rozwój. Choćby przez dodanie jednego produktu.

Jakkolwiek banalnie to brzmi, razem możemy więcej.

Khadi, Herbal Hair Colour – ziołowa farba do koloryzacji włosów

 
W ramach eko-oszołomstwa postanowiłam nie dać już ani złotówki Lorealowi i innym koncernom produkującym farby do włosów i zapoznać się z tą słynną henną. Powiedzieć, że jestem zadowolona z efektów to zdecydowanie za mało - nie tyle, że kolor wyszedł mi cudny, głęboki i z czerwonymi refleksami, to jeszcze włosy wyraźnie mi się wzmocniły. Zauważyłam, że o wiele mniej mi ich wypada, są błyszczące i bardzo gładkie. Lubię się nimi bawić i często łapię się na tym, że podczas pracy dotykam kosmyków.

Nakładałam papkę zgodnie z instrukcją. Robiłam to dokładnie krok po kroku, nie dokładałam żadnych kaw, soku z cytryny ani niczego innego, bo bałam się, że coś zepsuję (robiłam to pierwszy raz i wolałam nie eksperymentować). Trzymałam hennę na włosach 2 godziny.

O dziwo, nie miałam jakichś wielkich problemów z rozczesaniem. A tak się tego bałam po przeczytaniu opinii w sieci.

Podsumowując, na pewno jeszcze nieraz kupię tę hennę. Widzę w niej tylko jeden minus - niemiłosierny SMRÓD!! Śmierdzi mi strasznie, prawie że do porzygu, naprawdę ciężko wytrzymać. Ale dla takich efektów się poświęcę. Najwyżej złapię wcześniej lekkie przeziębienie ;)

Uaktualnienie, 23 maja 2015 roku

To była moja pierwsza recenzja henny Khadi, naskrobana na Wizażu. Od tego czasu farbowałam w ten sposób włosy kilkukrotnie i jestem tylko coraz bardziej zachwycona. Kolory wybieram podobne – ot jasny brąz, ciemny brąz. Obecnie nie boję się eksperymentów i zamiast wody używam kawy, dodaję paprykę, cytrynę plus odżywkę. Pewnie będę dodawać jeszcze inne rzeczy, kiedy tylko dowiem się, że dają fajne efekty. Aaa! I za każdym razem utleniam mieszankę przed nałożeniem (siedzi całą noc w ciepełku).

Nie ma ani jednego powodu, dla którego miałabym wrócić do chemicznych farb, w tym do Palette, której byłam wierna przez wiele lat. Henna rules! ;)

W końcu zabiorę się za jakąś bardziej porządną recenzję (choć z rozsądkiem, rzecz jasna - brak mi czasu na profeszyn-seszyn), bo henna po prostu na to zasługuje.

*Fotka z sieci.

Olej arganowy – złoty eliksir młodości (Organique)

Aktualnie jestem w fazie zachwytów nad tym olejkiem i, póki co, ma według mnie tylko jedną wadę - cenę. Kupiłam go na organikowej wyspie w Bonarce (Kraków) za 65 zł, a wahania stłumiłam, tłumacząc sobie (swojemu sknerstwu), że olejek jest wielofunkcyjny, więc zastąpi mi kilka kosmetyków. I zastąpił ;)

Dopiero rozpoczęłam zabawę z olejowaniem włosów i właściwie to nie wiem, czy są błyszczące z jego powodu, czy dlatego, że nie używam już koncernowych kosmetyków. Poczekam jakiś miesiąc-dwa i wtedy napiszę jak się sprawuje na włosach.

Jeśli chodzi o używanie w charakterze balsamu, jestem pod wrażeniem gładkości skóry. Podoba mi się, że nie pozostawia na niej lepkości, tylko szybko się wchłania. Strasznie mnie to zawsze denerwowało, kiedy potraktowałam się np. oliwką dla dzieci i potem lepiłam do wszystkiego. Ale największy zachwyt wzbudza we mnie skóra twarzy po użyciu olejku. Nie jest tłusta! Nie używam go codziennie, żeby nie przesadzić - tak 2-3 razy w tygodniu. Po każdym zastosowaniu skóra jest gładziutka, delikatna i przyjemnie nawilżona, ale nie tłusta. Nie ma na niej denerwującej powłoczki, która zostaje na palcach.

Olejek sporo kosztuje, ale uważam, że warto wydać większą kwotę na produkt naprawdę znakomitej jakości.

Uaktualnienie, rok później, dokładnie 23 maja 2015 :)

To był mój pierwszy olej, dlatego darzę go dużym sentymentem. Bardzo dobrze mi się go używało, ale dziś wiem trochę więcej o naturalnej pielęgnacji i dlatego raczej już go nie kupię. Przede wszystkim:
- są tańsze, a równie dobre (patrz: moja miłość do oleju ze słonecznika czy oleju ze słodkich migdałów)
- wolę wersje pure, najlepiej organiczne, ewentualnie naturalne. Nie przeszkadza mi, że często nie tyle nie pachną, co śmierdzą, a do tego są w aptecznych buteleczkach, a nie w pięknych, luksusowo wyglądających opakowaniach. Liczy się działanie, nie opakowanie.

Jak ładnie mi się zrymowało! :)

* Fotka podpierdzielona z sieci.

Emulsja do włosów Gloria, Malwa

Jeszcze rok wcześniej pewnie nie zwróciłabym uwagi na niepozorną buteleczkę stojącą nieśmiało na półce. Gdzie takiemu Kopciuszkowi do krzyczących kolorami koncernowych odżywek, wypachnionych i bielutkich, że ach och.

Ona taka nudna z zewnątrz, kolor jakiś dziwny, zielonkawy i zapachem nie zachwyca... I to mnie właśnie zachwyciło, kiedy w końcu zaczęłam wybierać kosmetyki świadomie, wczytywać się w składy i doceniać prostotę, a nie natrętnie reklamowaną chemię. Dobry produkt obroni się sam.

Gloria działa. Właściwie tyle by wystarczyło, ale rozwinę. Włosy mam cienkie i delikatne, łatwo się plączą. Po nałożeniu Glorii rozczesują się właściwie samą wodą, już przy spłukiwaniu. O mało której odżywce mogę to powiedzieć, a testowałam ich już sporo. Podoba mi się, że nie jest perfumowana, podoba mi się też jej "glutkowatość" i kolor. Kojarzy mi się z naturalnością.

Jak dla mnie ma same zalety, a do tego jest taniutka. Kosztuje raptem parę złotych - nie pamiętam, ale coś między 4 a 6 złotych. Potrafię pojechać do Oszołoma (Auchan) specjalnie po nią, a wcale nie mam blisko To chyba najlepsza recenzja.

* Fotka z sieci.

Friendship

 Chwila spokoju...