Spotkanie w wydawnictwie (czemu na mój debiut trzeba jeszcze zaczekać)

Nie lubię twórczości Musierowicz. Tak, napisałam to, możecie zrywać kostkę brukową. Po latach przeczytałam „McDusię” i utwierdziłam się w tym nielubieniu. Po co zatem ją przywołuję? Za dobre oceny lub czytelnictwo dostałam w podstawówce jej autobiografię. Opowiadała, jak pracowała nad „Opium w rosole”. Jak stworzyła ciężkie, pełne negatywnych emocji dzieło, którym przywaliła redaktorce między oczy. Wojsko na ulicach, internowanie ludzi, stan wojenny pełną gębą. Redaktorka wezwała ją na spotkanie, przycupnęła i zerkała z boku, zanim przeszła do tematu i oznajmiła, że to za mocne. Że trzeba spojrzeć z perspektywy dziecka. No, musiała być w szoku, kiedy po wprowadzeniu czytelników na Roosevelta 5 autorka wysłała jej coś takiego.

Garść info na szybko

Nie nie, to jeszcze nie okładka mojego debiutu. To prequel, który od niedawna zajmuje mi głowę. Po oddaniu tekstu po wstępnej korekcie nastawiałam się psychicznie na odkurzenie „Kociary” (ileż można!? Niedługo będzie pełnoletnia!), ale ta historia sama się pisze! Wepchnęła się w kolejkę i oczekuje (ŻĄDA!) siedzenia przy lapku i stukania kolejnych rozdziałów. Całą fabułę mam w głowie, wiem, jak zakończę, mam już nawet ostatni rozdział. Dumałam swego czasu nad dramą, która musi namieszać, żeby bohaterom nie było za słodko. A potem jak grom z jasnego nieba spadła na mnie myśl, że przecież ja piszę o wydarzeniach z 2020 roku. Wszystko ułożyło się samo, tylko przeklepać z wyobraźni na klawiaturę.

Newsy o mojej książce

Większość z Was wie, ale jeśli ktoś nie miał okazji zaglądać na moje profile na IG czy FB, mogło mu to umknąć. Kiedy w lutym rozsyłałam maile w sprawie „Do trzech razy sztuka”, odpowiedź otrzymałam już następnego dnia. Zainteresowało się mną Wydawnictwo Otwarte i to właśnie u nich zadebiutuję. Jeśli się uda, jeszcze w tym roku.

Skoooończyyyyyłaaaaaaam!!!

Gdybym umiała robić kompilacje filmów, to bym zrobiła, ale że nie umiem, pozostają mi literki. Kojarzycie stary filmik z sarną mknącą w podskokach przez zamarzniętą rzekę (albo jezioro)? To ja. A kojarzycie jeszcze starszy filmik z żuczkiem, który gładzi się nóżkami po grzbiecie i powtarza „Cacy robaczek!”? To też ja. A już na pewno bohaterka „Lepiej późno niż później” w scenie tworzenia nowej sztuki to ja. Tyle że nie tworzyłam sztuki, tylko ero-fanfik, nie siedziałam w pięknym domu nad morzem, tylko za biurkiem z OLX, na fotelu z OLX. Ona po menopauzie, a ja w samym środku okresu*, ale reakcje miałyśmy identyczne.