Na początku myślałam, że czeka mnie kolejna historia kobiety o umyśle otumanionym lekami zmieszanymi z alkoholem. Taka „Dziewczyna z pociągu” w wersji polskiej, a nawet trójmiejskiej. Znów ktoś wpadł na pomysł poprowadzenia fabuły od jednego upojenia bohaterki do drugiego, do tego wrzucił do książki traumatyczną przeszłość i brak wiary otoczenia (w tym policji) w przedstawianą przez nią wersję. To już było. Co można dodać, żeby nie wyszło, że to odgrzewany kotlet?