"Cherub" Przemysław Piotrowski

 

– Rozebrałaś się do magazynu dla facetów? – Jego ton stał się bardziej szorstki.

– Dostałam propozycję. To miała być niespodzianka. Myślałam, że się ucieszysz.

– I nie zapytałaś mnie o zdanie?

(Na mojej twarzy pojawia się mindfuck.)

– Dwadzieścia tysięcy? Ty naprawdę myślisz, że pozwoliłbym ci się rozebrać dla marnych dwudziestu koła? Żebyś świeciła gołym tyłkiem przed całym krajem?

(Mindfuck powiększa się do tego stopnia, że kolejna kartka musi odczekać swoje, zanim zostanie przerzucona. O tempora, o mores, o samczość!)

"Sfora" Przemysław Piotrowski

„Kiedy pisałem Sforę, zależało mi na realizmie...” Dalej w posłowiu autor tłumaczy, o co dokładnie mu chodzi, więc nie będę się na tym skupiać. Chciałam tylko zacząć od zdania, które niezmiernie mnie ubawiło, bo tym razem zielonogórska policja ma do czynienia z czymś, co zdecydowanie wychodzi poza ramy realizmu.

"Piętno" Przemysław Piotrowski

 

No i poznałam pierwszą część serii o Brudnym Harrym... To znaczy o Igorze Brudnym, tajemniczym policjancie, który nie przykłada wagi do wizerunku, przez co jedni go nienawidzą, inni (czy inne) uwielbiają. Chyba nie brakuje czytelników, którym tęskno do takich nieokrzesanych gburów. I czytelniczek, które marzą, żeby dorwać takiego, opatulić miłością i udowodnić, że warto kochać. Jest popyt – jest podaż.

"Bagno" Przemysław Piotrowski

O „Bagnie” słyszałam już jakiś czas temu, ale upłynęło sporo wody, zanim wybrałam się do biblioteki. I powiem, że dawno nie bawiłam się tak dobrze przy czytaniu. Kompletnie mi nie przeszkadza, że to piąty tom serii. Nie miałam żadnych trudności z orientacją w świecie Igora Brudnego, ale jeśli wolicie czytać po kolei, zacznijcie od „Piętna”.

"Zabawa w chowanego" film braci Sekielskich (EDIT z 21.05.2020)

„Nie wiem,czy publiczna krytyka grzechów ludzi Kościoła jest dobra, ludzie słabej wiary tylko przez to odchodzą z Kościoła , nie wiedząc czym są Sakramenty i że Kościół to nie tylko księża; w Kościele są źródła ZBAWIENIA! Taka dyskusja powinna mieć miejsce wewnątrz Kościoła, wśród duchownych i świeckich,którzy będą dyskutować z miłości a nie z nienawiści do Katolicyzmu”.

„znów plucie na Kościół za to, że znalazł się jakiś pedohomoś ?”

„Rewelacje siekielskich och nie interesuja mnie nawet jesli sa tam prawdziwe informacje”

„To może odmówimy Nowennę Pompejańską w intencji o oczyszczenie Kościoła z takich grzechów??”

"Tylko nie mów nikomu" film braci Sekielskich

To miała być kolejna zwykła recenzja kolejnej zwykłej książki. Bo dawno nic nie zamieszczałam, więc przydałoby się coś wrzucić. Ale kiedy zasiadłam do pisania, zdałam sobie sprawę, że to jałowe. Piszę, kiedy czuję, że powinnam, kiedy przeczytam coś ważnego i chcę się tym podzielić. Robię to hobbistycznie, więc żadne terminy mnie nie gonią. Stwierdziłam, że pora coś napisać, ale nie recenzję i nie książki. Bo czuję, że powinnam. Że muszę. Muszę napisać o filmie.

Dziś o 14:30 na profilu Tomasza Sekielskiego na YT miała miejsce premiera filmu pt.: "Tylko nie mów nikomu". To dokument o pedofilii w Kościele, ukazujący tragedię ofiar - osób ze złamanym życiem, ze zgruchotaną psychiką. Ukazujący też tych drugich, bezkarnych, starzejących się najspokojniej w świecie w szacunku i dobrobycie. No, chyba że jakaś ofiara zdobywa się na odwagę, żeby zgłosić molestowanie, wtedy robi się małe zamieszanie i ksiądz, który "zbłądził", zostaje przeniesiony do innej parafii. Raz, drugi, trzeci czy enty, jeśli jego "skłonności" ujawniają się w kolejnych miejscach. A ujawniają się, bo czemu miałyby się nie ujawniać.

„W imię miłości” Jodi Picoult

„W imię miłości” to książka o tym, ile można zrobić, żeby ochronić ukochaną osobę. O tym, jak wiele można poświęcić. I jak mało znaczy doświadczenie, kiedy straszna rzecz dotyka nie kolejnego klienta, a własne dziecko. Kiedy tracą znaczenie procedury i oficjalny tryb postępowania, a amok przyćmiewa rozsądek. Kiedy wszystko traci sens. 

"Na gorącym uczynku" Harlan Coben

Oskarżenie o pedofilię jest jak klątwa. Nawet wyrok uniewinniający nie pomoże powrócić na łono społeczeństwa - jest się jak trędowaty, a ostracyzm nie ogranicza się do niechętnych spojrzeń czy milczenia przy mijaniu się na ulicy. Nierzadko przyjmuje czynną postać, skutkując piętnowaniem, prześladowaniem rodziny czy siniakami na ciele.

"Wpuść mnie" John Ajvide Lindqvist

Znów to zrobiłam. Znów obejrzałam film ("Pozwól mi wejść"), a później przeczytałam książkę, na podstawie której go nakręcono. Obejrzałam najpierw szwedzki oryginał, a później amerykańską wersję, która jest mniej intymna, płytsza, prostsza i na tyle podobna (wtórna?), że seans uważam za stratę czasu. No ale cóż, przekonałam się po fakcie. Następnie sięgnęłam po książkę, żeby przekonać się, że oba filmy są dość wierne powieści. Po co to zrobiłam? Po co trzy razy wchodziłam w tę samą ohydną rzeczywistość? Nie wiem, może chciałam się pobrudzić.