"To co ten Hołownia takiego
napisał, że chcesz sięgnąć?"
"Że fajna?"
"Czytałam malutki fragment i
strasznie mi się spodobał".
"Ale Hołownia???"
"Tak, Hołownia :D"
"Serio?"
"Czemu?"
"Co pisał?"
Fakt, kto mnie zna, ten wie, że
poglądowo nie po drodze mi z autorem tej książki. Jeśli jednak
chodzi o zwierzęta, stoimy po jednej stronie. Nie interesuje
mnie specjalnie, z jakiego powodu ktoś jest dobrym człowiekiem. Nie
ma dla mnie znaczenia, czy tak nakazuje mu jego wiara, czy
samodzielnie wykształcona moralność. Liczy się efekt. A trzeba
przyznać, że pan Szymon odwalił kawał porządnej roboty,
opracował książkę rzetelną i wyważoną („Nie pamiętam,
bym do którejkolwiek z napisanych dotąd przeze mnie książek
musiał przeczytać tyle, ile przeczytać musiałem do tej”), o
dużej sile rażenia. Kolokwialnie mówiąc, ukłuł nią niejedną
dupkę i starł uśmieszek z niejednej mordki. Ta książka
to bomba zdetonowana w samym środku pseudokatolickiego
grajdołka. Podkreślam, pseudo. Jej publikacja zwiała kapelutek
z niejednej łepetyny i zbiesiła towarzystwo miłosiernych na pokaz.
Takich, co to na mszę co niedziela, a i owszem, ale jak pies, to
przy budzie i na łańcuchu, a w misce tylko brudny śnieg. A że
trzęsie się z zimna? Przecie ma futro, hue hue hue.
