Miałam okazję przeczytać książkę o miejscu, do którego raczej nigdy nie pojadę. O siarczystym mrozie i terenach tak wielkich, że głupio narzekać na dystans od Bałtyku, mieszkając na południu Polski. Cóż to jest kilkaset kilometrów przy bezkresnych przestrzeniach? Cóż to za śmieszna odległość przy totalnym odcięciu od świata, kiedy nadchodzi zima? Naprawdę głupio narzekać.
Wydawać by się mogło, że historia stroiciela fortepianu nie może być fascynująca, nawet jeśli rozgrywa się w egzotycznym otoczeniu. Dla wielu nie jest. Ale są czytelnicy (do których i ja należę), dla których to wspaniała opowieść wymagająca czasu i skupienia. Wytrwałym – a przede wszystkim wrażliwym – odwdzięczy się z nawiązką, zapewniam.
Zawsze lubiłam poznawanie ciekawych zakątków świata, mimo iż niewiele, łagodnie mówiąc, zwiedziłam sama. Pozostało mi oglądanie ich oczami innych. Niegdyś dzięki książkom podróżników typu Arkady Fiedler czy pisarzy takich jak Alfred Szklarski. Później dzięki blogom turystycznym, a dziś poprzez kanały na Youtube. Myślę, że do Gujany Francuskiej nie zdążę wybrać się w tym życiu (chociaż nigdy nie mów nigdy), więc cieszę, że mogłam przeczytać reportaż o tym państwie.