środa, 30 września 2026

"Były sobie świnki trzy" Olga Rudnicka


Łagodnie mówiąc, nie lubię niemądrych bohaterek. Mniej łagodnie: „nie lubię bohaterek idiotek”, a chodzi mi konkretnie o przerysowane głuptaski, co to z niczym nie potrafią sobie poradzić, a są przy tym takie przeurocze, że łojeju. Kobietki. Nie znoszę tego słowa, ale idealnie pasuje. Nie przepadam też za komediami kryminalnymi, bo często kryminału w nich tyle, co kot napłakał, a humor... Bywa różnie. No i są w nich takie właśnie bohaterki...

Nie przepadam i unikam, ale co jakiś czas zbiera mnie odwaga (czy może brawura). Po wielu próbach i równie wielu rozczarowaniach odważyłam się znowu spróbować. Sięgnęłam po „Były sobie świnki trzy” i mimo początkowych obaw bawiłam się całkiem nieźle. Co prawda był moment zwątpienia, gdy jedna ze świnek ze strachu zaczęła seplenić i ssać kciuk, ale później poszło. I tak oto przekonałam się, że komedia kryminalna może być zabawna.

Jak przystało na ten rodzaj literatury, fabule daleko do realnej. Ot, trzy przyjaciółki dowiadują się, że są zdradzane przez mężów i po szybkiej kalkulacji wychodzi im, że lepiej być wdową niż rozwódką. Ukatrupmy dziadów, gdyż czemu nie? Zanim zdążą opracować plan doskonały, ginie pierwszy mąż, a jego śmierć pociąga za sobą lawinę coraz dziwniejszych zdarzeń. Sytuacja wymyka się spod kontroli, ale nie szukajcie w tym sensu. Komu to potrzebne?

Nie mam wielu uwag i za jakiś czas pewnie zapomnę, o co w tej historii chodziło. Najważniejsze jednak zapamiętam – dobrze się bawiłam. Było śmiesznie, durnowato, ale nie irytująco, miałam na uwadze, że to czysta rozrywka i nie musi się kleić. Sięgnęłam już po kilka autorek/autorów tego gatunku i po niektórych długo lizałam rany na mózgu. Po Oldze Rudnickiej nie muszę. Co więcej, przy następnej wizycie w bibliotece rozejrzę się za nią po regałach.

8 komentarzy:

  1. Przez jakiś czas lubiłam sięgać po książki Rudnickiej, bo i lubię przerysowanie, groteskowość w komediach kryminalnych. Teraz już według mnie to jej humor to takie pierdzenie kapustą, ale polecam jej poprzednie książki. Z komedii kryminalnych dla mnie liderką jest Marta Kisiel.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Przeczytam na pewno jedną czy dwie, z ciekawości. Marta Kisiel komediowo (kryminalnie) mi nie podeszła, nie dałam rady doczytać jej dywanu. Ale uwielbiam jej trylogię wrocławską. I Bazyla! :)

      Usuń
    2. Miałam czas, że wahałam się, czy Bazyl, czy Licho, ale jednak Bazyl :)

      Usuń
  2. Musze kiedyś nadrobić zaległości w Rudnickie. Miałam zacząć od jej "Zacisza" oraz od serii "Natalii" jak jeszcze były na fali, a zaczęłam od "Diabli nadali" i póki co zatryzmałam się na tym etapie. Wstyd - wiem :D

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. A tam wstyd :) Ja znam dopiero jedną książkę, pewnie mam milion do nadrobienia ;)

      Usuń
  3. Cieszę się, że się dobrze bawiłaś, ale na ten gatunek mnie nie skusisz. :D A na pewno nie na polskiego autora. Moje urazy dotyczą właśnie idiotycznych bohaterów, idiotycznej fabuły, nieśmiesznej komedii i niekryminalnej zbrodni.. I samouwielbienia autora na okładce ;D

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Jeśli chodzi o komedie kryminalne (i w ogóle komedie), nikogo nie namawiałabym i nie twierdziła, że jakaś rozbawi do łez. Poczucie humoru każdy ma inne, a ja mam zbyt dużo doświadczeń podobnych do Twoich :)

      Usuń