"Strychnica" Marek Zychla

Kiedy mały kociak prycha i parska, może wydawać się uroczy. Kiedy nieśmiały mężczyzna zgrywa macho, bo uwierzył coachom podrywu... Efekty mogą być co najmniej żenujące. Kiedy książka jest reklamowana jako horror, a nie zawiera grama napięcia, co więcej, zdradza zbyt wiele i zbyt wcześnie, niezadowolone głosy są w pełni zrozumiałe.

Nie skończyłam „Strychnicy”. Wypożyczyłam ją urzeczona okładką i farbowanymi brzegami, zaciekawiona opisem, a oddałam po kilku podejściach do czytania. Zrezygnowałam w okolicy 300. strony, więc chyba można mi wybaczyć. Chciałam, żeby mi się spodobało. Widziałam dążenia autora, żeby zawrzeć w treści sporo wartościowych informacji i naprawdę to doceniam. Tyle że nie zażarło. To dobry związek, w którym nic się nie tli, miły chłopak, który się stara, ale nie czujemy do niego chemii. Boli serce, gdy myślimy o rozstaniu, ale tylko dlatego, że on będzie cierpiał.

Najgorsze, że ta historia ma potencjał. Gdyby napisać ją mroczniej, niejednemu zjeżyłaby włos na głowie, bo sporo w niej scen mrożących krew w żyłach. To znaczy mroziłyby, gdyby dodać im klimatu. Autorowi nie można zarzucić braku wyobraźni, kiedy opisuje koszmary dręczące bohaterów. Niezwykle klimatyczny jest irlandzki krajobraz, zwłaszcza w połączeniu z pogodą. Zimno, paskudnie, mglisto, ponuro i przygnębiająco, do tego zabytkowy ośrodek dla osób niepełnosprawnych intelektualnie – to działa na psychikę. No i znowu, działałoby, gdyby było napisane mroczniej.

Zaczęłam czytać z zainteresowaniem, pomna negatywnych opinii o nudnym, ciągnącym się początku i zbędnych opisach czynności. Poznawałam bohaterów, dowiadywałam się, jak trafili do ośrodka – zarówno pacjenci, jak i opiekujący się nimi wolontariusze. Liczyłam, że kiedy akcja w końcu się rozkręci, wyrwie mnie z butów. Naprawdę, naprawdę długo dawałam jej szansę.

Wszystko mogło tu zagrać, ale nie zagrało. Mamy ośrodek, w którym dzieją się dziwne rzeczy, nie wolno wnosić nic czerwonego, a na noc trzeba dokładnie zamykać okna. Budynek pośrodku niczego i pensjonariusze, którym nikt nie wierzy, choć ich wersje są zaskakująco spójne. Którzy umierają, kiedy tylko opuszczają budynek – albo ktoś nie domknie okna. Czy to nie brzmi intrygująco? No brzmi, ale zbyt szybko dowiadujemy się, co (kto?) nawiedza mieszkańców. Kontakt na linii dobrzy – źli jest rozrysowany w tak infantylny miejscami sposób, że zamiast się przejąć czy przerazić, to się chichrałam. Dosłownie widziałam Sebixa, który nie zniesie zniewagi, podwija rękawy bluzy i cały nadęty robi groźną minę. „Coś ty powiedział? Qwa, idę do ciebie!”

Elementem, który rozbroił mnie do reszty, był gadający kot. To trochę spojler, ale co tam. Kot jest przeuroczy, odgrywa bardzo ważną rolę, ale kiedy przytargał gaśnicę, mówiąc, że trudno było ją zdjąć, bo wisi wysoko... Rechotałam na głos, bo zobaczyłam w głowie, jak do niej skacze (i co by było, gdyby nie zdążył jej złapać). A kiedy przyniósł jednemu z bohaterów wodę, przypomniał mi się mem z odpowiedzią na pytanie: „Kto na starość poda ci szklankę wody?” Nie mogłam już dalej traktować tej książki poważnie.

Podsumowując, nie doczytałam, choć bardzo chciałam, żeby „Strychnica” mi się spodobała. To nie jest zła książka, ale moim zdaniem przydałoby się ją trochę podkręcić. Brakuje jej pazura, mroku i klimatu, a do tego została źle zaklasyfikowana. Najpierw to obyczajówka, później fantasy, fragmentami horror, ale raczej nie na serio. Przez sposób pisania skierowałabym ją do starszych nastolatków. Pięknie wydana i z dobrymi intencjami (naprawdę je doceniam), ale... Przepraszam, Marek, jesteś cudownym chłopakiem, ale musimy się rozstać.